همیارِ مادر، همرازِ کودک

احتمالاً خودتان امتحان کرده‌اید: به کودکِ چهار تا شش ساله بگویید «داد نزن» یا «باید صبر کنی»، و همان لحظه سر تکان می‌دهد؛ ولی دفعهٔ بعد باز همان می‌شود. این نه لجبازی است و نه بی‌توجهی؛ ذهنِ او در این سن با دستور یاد نمی‌گیرد.

چیزی که در این سن واقعاً یاد می‌دهد، تجربه است. و قوهٔ تخیل در این سال‌ها آن‌قدر قوی است که ذهن، تجربهٔ تخیلی را تقریباً مثل تجربهٔ واقعی ثبت می‌کند. برای همین است که کودک از یک قصهٔ ترسناک واقعاً می‌ترسد.

قصه‌یار از همین استفاده می‌کند. کودک در قصه، شخصیتی را می‌بیند که دقیقاً در موقعیتِ سختِ خودِ او گیر کرده، و می‌بیند که او چطور از پسش برمی‌آید. وقتی فردا همان موقعیت پیش بیاید، این بار دستِ خالی نیست: یک راهِ دیگر را از قبل در ذهنش زندگی کرده.

اما فقط قصه کافی نیست. چیزی که در ذهن ساخته شده باید در روز تمرین شود تا بماند، و این کارِ شماست، نه کارِ کودک. برای همین کنارِ هر قصه یک تمرینِ کوتاه هست و یک نکته برای خودتان: تا بدانید فردا دقیقاً چه بگویید و چه نگویید.

و چرا هفت قدم، نه یک شب؟ چون هیچ رفتاری با یک قصه عوض نمی‌شود. هر قدم یک تکه از مهارت را می‌سازد: اول شناختنِ احساس، بعد مکث کردن، بعد پیدا کردنِ راهِ دیگر. قدمِ چهارم عمداً قدمِ پس‌رفت است؛ چون در واقعیت هم همان‌جا بدتر می‌شود، و اگر از قبل بدانید، آن شب دلیلِ رها کردن نیست.

محتوای قصه‌یار را تیمی از نویسندگان و کارشناسانِ حوزهٔ کودک می‌نویسند و پیش از انتشار، روان‌شناسانِ کودک بازبینی‌اش می‌کنند. هیچ قصه‌ای بدونِ این بازبینی منتشر نمی‌شود.